مزرعه دریایی نیکسا

خوراک‌ ماهی‌ها با چیزی شبیه جرثقیل به سیلوهای بارج منتقل می شود و فرایند غذادهی به ماهی ها شروع می شود. سی‌بس‌ها بسته به میزان رشدشان به 3 تا 4 وعده غذا در روز نیاز دارند. مقدار غذای هر وعده بر اساس فاکتورهای مشخصی تعیین می‌شود غذادهی بصورت اتوماتیک انجام می‌گیرد، یعنی اپراتور در اتاق فرمان دکمه شروع را می‌زند و خوراک به وسیله لوله‌هایی از سیلو به سمت قفس حرکت می کند. سپس در مرکز قفس توسط سازه‌ای که حالا به چرخش درآمده در آب پخش می شود و آرامش صبحگاهی خلیج بهم میریزد!

ماهی ها پس از انتقال به این قفس های دریایی به صورت روزانه بررسی و بصورت ماهانه بیومتری میشوند وزن و روند رشدشان بررسی می‌شود و بر اساس این داده‌ها، مقدار خوراک تنظیم می‌شود. علاوه بر غذایی که بطور دقیق و علمی دریافت می کنند از منابع داخل آب دریا هم تغذیه می کنند اما همه شان با یک سرعت رشد نمیکنند. اینجاست که یک مشکل پیدا می شود.

سلامت ماهی‌ها به‌صورت مستمر بررسی می‌شود. اگر نشانه‌ای از بیماری دیده شود، نمونه‌ها بررسی می‌شوند و متخصصان بر اساس نتایج آزمایشگاه و شرایط گله درباره درمان تصمیم می‌گیرند. در اینجا حتی یک تصمیم درمانی هم باید از مسیر داده و بررسی عبور کند.

یک روز تمام می‌شود؛ اما این چرخه تمامی ندارد. چون در اینجا، حل شدن یک مشکل پایان داستان نیست؛ شروع سؤال بعدی است. و این چرخه تا روزی ادامه پیدا می‌کند که ماهی، پس از ماه‌ها رشد در آب‌های خلیج فارس، آماده خروج از مزرعه و رسیدن به سفره مردم شود. این داستان زندگی ماهی نیکسا در دریاست؛ داستانی که در آن طبیعت همیشه سؤال تازه‌ای مطرح می‌کند، و علم و تجربه باید هر روز پاسخ آن را پیدا کنند.